 |
||||
|
||||
|
شعر و فرهنگ در پشتِ سد - یک دعوت -
در رخوتی ابدی ، انگار، به سر می بریم . دوری از ایران ، ما را به دالانِ تاریکِ بی خبری از آنچه در آنجا منتشر می شود ، راه برده است. هرچه این دوری ، دیرپا تر باشد و دیرپا تر شود ، ما دراین دالان ، پیش تر می رویم و در تاریکیِ بی خبری ، فرو رفته تر. چه منتشر می شود درآنجا ؟ چه کتابهایی هست ؟ چه شاعرانی هستند ؟ چه می گویند درباره ی شعر؟ چقدر ساختارِ شعر، دغدغه شان است ؟ همه از بحران می گوییم ؛ از پرسشهایی که موقعیتِ امروزِ شعرفارسی را طرح می کند. اما نمی دانیم که ابزارِ پاسخ دادن به این پرسشها چیست ؟ نخستین وسیله – همین کتابها – را در اختیار نداریم و از ساز و کار شاعران این کتابهای مهجور، بی خبریم . این چگونگی ، نه صرفا به دلیل دور بودن از ایران است . در داخل کشور هم شاعران ما و اهل اندیشه و ادب ما ، در همین تاریکی غوطه ورند. علت ، پیش و بیش ازهرچیز، جدایی یی ست که حکومت و سیاستهای « فرهنگی » اش بین جامعه با روشنفکران و اهل قلمی که همسو با ایدئولوژی مسلط نیستند ، ایجاد کرده است. کارها معرفی نمی شود. چهره ها رخ نمی کنند. شاعران و اهل فکر و فرهنگ در انظار به بحث با یکدیگر نمی نشینند و نقدها و بحثهای جدیِ مکتوب ، خمیر می شود . بحث و معرفی و نظر هست البته امّا تنها درحلقه ی ایدئولوژی مسلط . تنها کسانی در رسانه ها حضور دارند ؛ در نشست وبرخاستها هستند ؛ نقش و نامشان می آید و گاه در همان حلقه می ماند ، که درمسیرِ نزدیک به سی سال حکومت این قشر، در ایستگاهی سوار شده اند. گیرم بعضی شان را در ایستگاه بعدی پیاده کرده باشند امّا به هر روی ، چندی سوار بوده اند. دیگران را حرمتی که قائل نیستند ، سهل است ، حضورشان انکار می شود ؛ انگار نیستند. کیستند اینان که همیشه قرنها در پسِ پشتِ این جهان و اکنونیان ، حضور نامشخصِ انگل واری داشته اند و حال ، دراین جهان دانشمندتر از خویش به یک لحظه ی پیش ، و دراین فن آوریِ افشاگر، سدِّ حضورِ جاری ما در دریای پیوندها و ارتباطات می شوند؟! بحران و بی خبری ، زود – به سرعتِ پیشرفت دانش امروز- محو می شود اگر هر آفریننده ی شعر و کتابی ، کتابی هم در اینترنت بگشاید ؛ و نشانی اش را به هرکس که در دسترس دارد ، برساند. بستنِ سد دربرابر اینترنت ، می بینیم که چندان کارآ نیست. شکافهای ویرانگر در سد زیاد شده است.
مهدی فلاحتی ، 27 ژوئیه 2007- لندن
|